گذر سختی ها

امید به خدا و گذر روزهای سخت:

تحقیقات عصب‌شناسی می‌گوید مغز در شرایط سخت، سروتونین و دوپامین را کم می‌کند تا انرژی ذخیره کند؛ برای همین ناامیدی حس طبیعی دارد. اما «امید فعال» مسیرهای نورونی جدید می‌سازد و تحمل درد را تا ۳۰٪ افزایش می‌دهد. دعا و توکل هم دقیقاً همین مدارها را تقویت می‌کنند. اگر امید فیزیولوژی دارد، چرا برخی آسان‌تر از بقیه امیدوار می‌شوند؟

راهکار:

سختی‌ها مثل ابرهای سنگین‌اند؛ از پایین دیدنشان سخت است، ولی همه‌شان گذرند. امید فقط انتظار نیست، یک مقاومت خاموش است که هر روز تکرارش می‌کنی.