گذر لحظه ها

قدر ندانستن «هست»؛ چطور لحظه‌ها به «بود» تبدیل می‌شوند؟:

در روانشناسی به این «سازگاری لذت‌گرایانه» می‌گویند: مغز به داشته‌های ثابت عادت می‌کند و برای بقا فقط تغییرات و تهدیدها را می‌بیند؛ پس «هست»ِ عادی‌شده از توجه حذف می‌شود و فقط وقتی «بود» می‌شود، حسرت فعالش می‌کند. در زبان فارسی مرز تیز هست/بود مدام ما را بین حضور و غیاب معلق نگه می‌دارد. اگر مغز قدردانی را فراموش می‌کند، چطور می‌شود «هست» را دوباره تازه کرد؟

راهکار:

هستِ امروز همان بودِ فرداست؛ اما می‌شود با ثبت یک جزئیات کوچک، عکسی بدون فیلتر یا یک نفس عمیق، لحظه را از قطار زمان بیرون کشید و طعمش را تازه نگه داشت.