گذاشتن و رفتن

دلتنگ می‌شوی، اما تقصیر خودت بود که گذاشتی بروم:

مغز آدم‌ها بعد از جدایی، خاطرات را بازنویسی می‌کند؛ به این می‌گویند «اثر بازبینی» یا rosy retrospection. کسی که ترک شده، تلخی جدایی را پررنگ‌تر و کسی که ترک کرده، دلایل منطقی‌تر را به خاطر می‌آورد. این جمله دقیقاً همان جنگ روایت‌هاست: او «رفتن تو» را می‌بیند، تو «گذاشتن خودت» را. حافظه یک فیلم مستند نیست؛ یک ویکی‌پدیا است که هرکس نسخه‌ی خودش را ویرایش می‌کند.

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه‌ای دیگر خواند: او که گذاشت بروی، دارد فاصله را انتخاب می‌کند؛ تو که رفتی، داری خودت را از یک رابطه‌ی ناسالم نجات می‌دهی. دلتنگ شدن او، تأیید ارزش توست، نه دلیل بازگشت.