شعر گروس عبدالملکیان: اندوهی به وسعت آسمان:
این شعر گروس عبدالملکیان با تشبیهی عمیق و پرکشش، وسعت اندوه و نیاز به رهایی از آن را به پهناوری آسمان پیوند میزند. این نوع تشبیهات، که احساسات انسانی را با پدیدههای عظیم طبیعی مقایسه میکنند، از دیرباز در ادبیات فارسی برای ژرفتر کردن درک مخاطب از شدت عواطف به کار رفتهاند. اینجا، آسمان نمادی از ظرفیت بیکران برای تجربه و ابراز غم میشود، نه فقط یک تشبیه ساده.
راهکار:
بیان عمیق احساسات از طریق هنر، مانند شعر یا نوشتن، میتواند راهی قدرتمند برای تسکین و درک بیشتر خود باشد. این فرآیند به کاتارسیس یا پالایش روحی کمک میکند تا با غمها مواجه شوید.