طاقت گرما ندارم؛ از فردا فقط ایمان و تقوا!:
بدن انسان در دمای حبابتر بالای ۳۵ درجه فقط چند ساعت دوام میآورد چون عرق دیگر تبخیر نمیشود و دمای داخلی بهسرعت به ۴۰ درجه میرسد. از نظر روانشناختی، گرما فعالیت سروتونین را کاهش میدهد و رفتارهای تکانشی تا ۱۴٪ بالا میرود. در متون آخرالزمانی اما عذاب فقط آتش نیست؛ سرما و تاریکی هم سهم دارند. آیا ترس از گرما محرک قدیمیترین توبههای بشری بوده؟
راهکار:
این تصمیمِ پس از گرما، نسخهی مدرن «توبهی تابستانی» است؛ مغز ما ناراحتی لحظهای را به تغییر بلندمدت گره میزند. پژوهشها میگویند تصمیمهایی که در اوج ناراحتی گرفته میشوند، اگر به یک عادت کوچک روزانه تبدیل شوند، ماندگارترند؛ پس شاید بهجای جهنمهراسی، یک دقیقه سکوت صبحگاهی همان عمل صالح پایدار باشد.