درد تنهایی در شعر: وقتی شب و اشک همدم میشوند:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد مغز هنگام طرد اجتماعی همان نواحیای را فعال میکند که هنگام درد فیزیکی فعال میشود؛ یعنی تنهایی واقعاً «درد دارد»، نه فقط یک استعاره. جالبتر اینکه در آزمایشها، افراد تنها نسبت به سرما حساسترند و حتی مسکن میتواند بخشی از رنج عاطفی طردشدگی را کم کند. آیا این یعنی بدن ما تنهایی را مثل زخم باز بازشناسی میکند؟
راهکار:
این متن در واقع از زبان خودِ تنهایی روایت میشود؛ انگار تنهایی به انسان پناه آورده و برای او گریه میکند. پس قهرمان شعر فقط آدمی نیست که تنهاست، بلکه خودِ تنهایی است که برای آدمها اشک میریزد.