گریه شاعر

گریه شاعر وسط خواندن شعر:

اثر استاندال نشان می‌دهد هنر می‌تواند پاسخ جسمی و هیجانی شدید برانگیزد؛ در شعر، برگشت ناگهانی واژه یا ترجیع مثل لنگر ریتمیک عمل می‌کند و حافظه هیجانی را فعال می‌سازد. گریه شاعر نیز می‌تواند پاسخ سیستم آینه‌ای به صدای خودش باشد، نه نمایشی صرف.

راهکار:

این تصویر را می‌توان به مثابه «ترک خوردن فاصله اجرا و احساس» خواند: شاعر تا وقتی واژه برنمی‌گردد در نقشِ روایت‌گر است؛ با برگشت واژه، ناگهان خودش را در آینه متن می‌بیند. گریه این‌جا شکست اجرا نیست؛ لحظه‌ای است که شعر از مهارت به تجربه زیسته برمی‌گردد.