گریه روی بالش

غم جدایی و دلتنگی عاشقانه در یک شعر کوتاه:

مغز در تنهایی و غمِ جدایی، اشیای بی‌جان را «شاهد» می‌بیند؛ پدیده‌ای به نام انسان‌انگاری که با فعال‌شدن شبکه‌های نظریه ذهن، تنهایی را قابل تحمل‌تر می‌کند. بالش در این شعر فقط بالش نیست؛ آرشیو شب‌های بی‌خوابی است. کدام شیء در زندگی شما ناخواسته شاهدِ یک حس شده؟

راهکار:

این تصویر غم را از آدم جدا و به بالش می‌سپارد؛ انگار خاطره‌ها در بافت پارچه ذخیره می‌شوند. همان حس را می‌توان به جای دیدن، از راه لامسه یا بو بازنویسی کرد: «بوی بالش، ردّ اشک را می‌شناسد».