تفسیر خنده عصبی میان گریه؛ روانشناسی احساسات متناقض:
خنده عصبی در لحظههای غم یک واکنش زیستشناختی جالبه: مغز برای کاهش هورمون استرس (کورتیزول) ناگهان اندورفین ترشح میکنه. این پدیده در انسانها و حتی بعضی پستانداران دیده شده. جالبتر اینکه دقیقاً همین مکانیسم باعث میشه در مراسم ختم گاهی ناخواسته بخندیم. آیا این تناقض روانی به ما کمک میکنه از غم فاصله بگیریم یا فقط نشونه فروپاشی ذهنیه؟
راهکار:
این جمله به تضاد درونی میان خنده و گریه اشاره داره. اما از دید روانشناسی، خندههای عصبی مکانیزم دفاعی مغز برای کاهش فشار عاطفی هستن. شاید بشه بهجای «مرگ»، اون رو «تلاش برای بقا» تعبیر کرد. چه طور میشه این تضاد رو به یک نیروی مثبت تبدیل کرد؟