گریه موقع دعوا

گریه موقع دعوا و حرفای قانع‌کننده:

در روان‌شناسی به این حالت «سیل هیجانی» می‌گویند: وقتی ضربان قلب از ۱۰۰ بیشتر می‌شود، آمیگدال هشدار می‌دهد و قشر پیش‌پیشانی (مسئول استدلال و جمله‌سازی) موقتاً خاموش می‌شود. در نتیجه حتی اگر منطق قوی داشته باشی، مغز اولویت را به بقا می‌دهد و اشک سرریز می‌شود. جالب این‌که اشک هیجانی حاوی هورمون‌های استرس مثل کورتیزول است و فقط در گریه‌ی احساسی ترشح می‌شود، نه گریه‌ی ناشی از پیاز.

راهکار:

این حالت ضعف نیست؛ مغز وارد «سیل هیجانی» شده و منطق موقتاً خاموش میشود. برای اینکه همان حرف‌های قانع‌کننده را بزنی، وسط دعوا چند دقیقه مکث کن، نفس عمیق بکش و ضربان قلبت را پایین بیاور؛ بعد جمله‌ات را کوتاه و با لحن ثابت بگو. اشک اغلب به‌خاطر سرریز هیجان است، نه ناتوانی در استدلال.