گریه کردن زیاد

زندگی در آستانه گریه: وقتی همه چیز محرک اشک است:

اشک‌های مکرر و بی‌علت ظاهری می‌تواند نشانه «دیسفوریای حساس» باشد، حالتی در سیستم عصبی که آستانه تحمل محرک‌های حسی و عاطفی را به شدت پایین می‌آورد. مغز در این حالت، کوچک‌ترین ناکامی یا از دست دادن را معادل یک تهدید جدی تفسیر می‌کند و پاسخ جنگ/گریز را به شکل گریه فعال می‌نماید. آیا این حساسیت، گاهی اوقات مانند یک رادار فوق‌العاده برای درک ظرافت‌های جهان هم عمل می‌کند؟

راهکار:

این متن بیشتر شبیه به فهرستی از محرک‌های یک واکنش عمیق عاطفی است. می‌توانی برای هر خط، یک خاطره یا تصویر ذهنی خاص که آن حس را دقیق‌تر نشان می‌دهد بنویسی؛ مثلاً «لباسم لای در گیر کنه» چه صدایی داشت و دقیقاً چه حسی در آن لحظه ایجاد کرد؟ این کار به غنای ادبی و کشف ریشه‌های حسی کمک می‌کند.