گریه کردن در باران

چرا آدم‌های غمگین باران دوست دارند؟:

باران فقط آب نیست؛ بویِ «پتریکور» از باکتریِ استرپتومایسس می‌آید و مغز ما آن را با امنیت و خاطرات کودکی پیوند می‌زند. تازه اشکِ احساسی، برخلاف اشک معمولی، حاوی کورتیزول و پروتئین پرولاکتین است؛ یعنی گریه کردن واقعاً سم‌زدایی عاطفی است. پس «دوست داشتن باران» فقط حرف قشنگ نیست؛ یک میانبر عصبی برای تسکین است.

راهکار:

می‌شود این جمله را برعکس دید: باران پناهگاهِ کسی است که نمی‌خواهد دیگری صدای گریه‌اش را بشنود، نه فقط همزمانی با اشک. پس «تنها گریه نکردن» شاید یعنی پنهان شدن در هیاهو، نه تسلی یافتن.