گرهای که خودت زدی و باز نمیشود:
انسانها وقتی با شکست مواجه میشوند، اغلب دلیلش را به گردن شرایط میاندازند، اما اینجا نویسنده جسارت پذیرش مسئولیت را دارد. جالب است که طبق تحقیقات روانشناسی، ذهن ما وقتی اشتباه خود را میپذیرد، دوپامین کمتری ترشح میکند تا وقتی آن را انکار میکند. یعنی پذیرش خطا از نظر شیمیایی «دردناک» است. اما همان درد، مسیر یادگیری را باز میکند. سؤال: آیا تا به حال شده گرهای که خودت زدی را نگه داری چون باز کردنش ترسناکتر از ماندن در آن است؟
راهکار:
این جمله انگار اعترافی تلخه: خودت زدی، پس میتونی بازم بزنی. شاید گره رو نباید باز کنی، باید با قیچی برش بدی. مسیر جدیدی انتخاب کن، نه حل کردن همون مسئله تکراری.