گریه در شعر

شعر خیس خاطره: روزی که زیبایی‌ات در شعرها ماند:

نورون‌های آینه‌ای مغز وقتی کسی را به یاد می‌آوریم، همان مسیرهای عصبی دوران عاشقی را فعال می‌کنند. یعنی حتی در فراق، مغزت همان مواد شیمیایی شور و شوق را ترشح می‌کند. پس «به یاد آوردن» یک بازپخش ساده نیست، یک باززندگی کردن است. چرا این حافظهٔ بی‌رحم، درد را با لذت قاطی می‌کند؟

راهکار:

این متن از زاویهٔ «بازگشت خاطره» هم قابل خواندن است: شاید روزی که چشمانت خیس است، نه از غم فراق، بلکه از شوق دیدن دوبارهٔ همان شعرهاست. این بازتعریف می‌تواند تلخی متن را به امید تبدیل کند.