گریه در خداحافظی

خداحافظی با چشمان اشک‌آلود؛ وقتی آخرین تصویر تار می‌شود:

اشک احساساتی از نظر شیمیایی با اشک انعکاسی فرق دارد؛ حاوی هورمون‌های استرس مانند کورتیزول و حتی اندورفین است. وقتی اشک روی قرنیه می‌نشیند، به‌عنوان یک عدسی ناهمسان عمل می‌کند و تصویر را روی شبکیه دچار پراکندگی می‌کند؛ یعنی تارشدن فقط اختلال بصری نیست، بلکه واکنش فتوشیمیایی بدن است که خاطره را با رگه‌های شیمیایی ثبت می‌کند. سوال: شاید تاریِ تصویرِ آخر عمدی است تا آن لحظه هرگز وضوحِ دردناکش را پیدا نکند؟

راهکار:

این متن را می‌توان استعاره‌ای از حافظه‌ی انسان خواند: ذهن ما جزئیات لحظه‌های سخت را کامل ثبت نمی‌کند و اشک، واکنش بدن به ناتوانی در نگه‌داشتن آن تصویر است. همان تاری، خودش بخشی از خاطره است؛ نه نقص دید، بلکه شکلِ ثبتِ یک فقدان.