گریه در خانه

صدای در؛ روضه‌ای که خودش می‌سازد:

در روان‌شناسی سوگ، «توهم حضور» پدیده‌ای مستند است؛ مغز داغ‌دیده صداهای آشنا مثل باز شدن در یا قدم را بازسازی می‌کند تا شوک نبودن را قابل تحمل کند. برای همین در ادبیات سوگ، صدای در از هر روضه‌خوانی اثرگذارتر است؛ چون مغز آن را نه مرثیه، بلکه نشانهٔ بازگشت می‌خواند.

راهکار:

این شعر عزاداری را از شلوغی منبر به سکوت خانه می‌آورد؛ جایی که نبودنِ روضه‌خوان از خود روضه پرسوزتر است و صدای در، تنها امیدِ دیدار می‌شود.