گریه در آغوش معشوق

پارادوکس عشق: گریه در آغوش کسی که دلت را شکست:

تحقیقات عصب‌شناسی نشون داده که همون نواحی مغز که در واکنش به درد فیزیکی فعال می‌شن، هنگام طرد عاطفی هم روشن می‌شن. اشک‌های ناشی از عشق حاوی پرولاکتین و اندورفین هستن که دقیقاً مثل مسکن طبیعی عمل می‌کنن. پس وقتی تو بغلش گریه می‌کنی، مغزت به‌طور همزمان داره هم زخم رو ثبت می‌کنه هم دارو می‌ریزه. آیا این تناقض زیست‌شناختی، راز ماندگارترین روابط انسانیه؟

راهکار:

این جمله رو ميتوني به تصوير بكشي: فرض كن همون لحظه‌اي كه اشكها سرازير مي‌شن، دستت رو بذار روي قلب معشوق و بگو «اين ضربان، همون آهنگيه كه منو گريه مي‌ندازه». هم احساس نزديكي رو عميق‌تر مي‌كنه هم پارادوكس رو زنده نگه مي‌داره.