گریه در آغوش عشق

پارادوکس عشق: گریه در آغوش کسی که دلتو شکسته:

دقیقاً این پارادوکس در علوم اعصاب «کورتیزول و اکسی‌توسین» نام دارد: اشک‌های ناشی از استرس در آغوش معشوق، اکسی‌توسین آزاد می‌کند و همان ماده باعث التیام می‌شود. یعنی همان کسی که بهت آسیب زده، می‌تواند داروی زخمت باشد. آیا این یک مکانیسم بقای تکاملی است برای ترمیم پیوندها؟

راهکار:

این حس متناقض ریشه در نظریهٔ دلبستگی دارد: آغوش امن، همان جایی است که می‌توانی آسیب‌پذیرترین لحظات را بدون ترس از قضاوت تجربه کنی. شاید عمق این اعتماد، خودش بزرگ‌ترین نشانهٔ عشق باشد.