گریه برای وطن

گریه برای تو و وطن:

وقتی فقط برای عشق و وطن اشک می‌ریزی؛ نامه‌ای تکان‌دهنده:

بدنیست بدانید اشک‌های احساسی، ترکیبی متفاوت از اشک‌های رفلاکسی دارند؛ سرشار از هورمون‌های استرس و لوسین-انکفالین (ضدّ درد طبیعی). از منظر روانی، پیوند «معشوق» با «وطن» در گریه، ریشه در نیاز به تعلق دوگانه دارد: یکی شخصی و دیگری جمعی. در نامه‌نگاری‌های زمان جنگ، این آمیختگی عاطفی چنان شدت می‌گرفت که سربازان گاهی نمی‌دانستند برای چه کسی بیشتر می‌جنگند. حالا سؤال تیز: اگر روزی وطن و معشوق در تضاد قرار بگیرند، گریهٔ سومی هم متولد می‌شود؟

راهکار:

جالب است که از دیدگاه روان‌تحلیلی، «معشوق» و «وطن» هر دو نماد «ابژهٔ امن» هستند. گریه برای آن‌ها اغلب گریه برای یگانگی ازدست‌رفته با مادر یا مفهوم خانهٔ اولیه است. شاید آن زن در نامه‌اش، ناخودآگاه فقدان تعلق مطلق را فریاد می‌زند. حالا فکر کنید اگر جای «وطن»، «آینده» یا «رؤیا» را بگذارد، باز هم این گریه همین قدر تلخ است؟

گریه بر حال وطن؛ نشانه عشق یا ناامیدی؟:

آیا می‌دانستی گریه‌ی جمعی برای وطن در تاریخ دو کارکرد متناقض داشته: گاهی مثل «مرثیه‌سرایی ملت‌ها» باعث تثبیت غم و انفعال شده (مثل قرون وسطای اروپا)، و گاهی مثل «گریه‌های انقلاب فرانسه» تبدیل به نیروی محرک تغییر شده. مغز انسان وقتی برای یک مفهوم انتزاعی مثل وطن اشک می‌ریزد، درواقع به «دلبستگی مکانی» واکنش نشان می‌دهد – همان سیم‌کشی که ما را به خانهٔ کودکی متصل می‌کند. حالا سوال اینجاست: این اشک‌ها چسب‌اند یا سوخت؟

راهکار:

اگر ناراحتی از وضعیت فعلی است، شاید بد نباشد نگاهی به تاریخ بیندازی: بسیاری از کشورها پس از بحران‌های عمیق، دوره‌های طلایی را تجربه کرده‌اند. این غم می‌تواند پیش‌درآمد یک حرکت جمعی باشد.

بازگشت با گریه به آغوش تو: