اگر روزی جای ما عوض شود و تو برای من گریه کنی:
یک حقیقت روانشناختی: مغز انسان در مواجهه با 'از دست دادن'، ۲ برابر بیشتر از 'به دست آوردن' واکنش عاطفی نشان میدهد (نظریه لاسآورژن کانمن). این متن دقیقاً به آن نقطهای اشاره دارد که فرد در نقش ازدستدهنده قرار میگیرد. جالب است که قانون کارما در روابط هم همین الگو را دارد: کسی که امروز بیاعتناست، فردا گریهکننده طناب پارهشده میشود. سوال: آیا این آرزوی انتقام است یا آگاهی از چرخش طبیعی زندگی؟
راهکار:
این متن تصویری از چرخش نقشهاست. شاید تلخترین بخشش این باشد که گاهی نفرینی که میکنیم، خودمان را هم میگیرد. یک لایه عمیقتر: آیا واقعاً آرزو میکنی آن روز برسد؟ یا فقط دلت میخواهد دردت را بفهمند؟