گریه برای خود؛ از تنهایی تا خودشفقتی:
تحقیقات نشان میدهد گریه اکسیتوسین و اندورفین ترشح میکند که مستقیماً استرس را کاهش میدهد. اما جالبتر این است که 'گریه برای خود' در روانشناسی نوعی فعالسازی سیستم مراقبت از خود است - همان سیستمی که مادران برای نوزادانشان روشن میکنند. در واقع تو داری با زیستشناسی خودت همدردی میکنی! سوال: آیا تا به حال دقت کردهای بعد از این گریه، چه تغییری در حس بدنت رخ میدهد؟
راهکار:
این حس را میتوانی به یک آینهی خودشناسی تبدیل کنی: دفعه بعد که برای خودت گریه میکنی، بنویس چه نیازی در آن لحظه داری. شاید چیزی جز یک آغوش ساده نباشد. 🌱