گریه برای دل

گریه‌کن به حال قلبم؛ اشکی برای تسکین دل:

اشک‌های احساسی بر خلاف اشک‌های ناشی از پیاز، حاوی هورمون‌های استرس مثل کورتیزول و آدرنوکورتیکوتروپین هستند که با گریه از بدن خارج می‌شوند. همزمان، تحریک عصب واگ هنگام گریه، ضربان قلب را کاهش داده و سیستم پاراسمپاتیک را فعال می‌کند؛ یعنی دقیقاً همان حسی که می‌گوید «سبک شدم». شاید «گریه‌کن به حال قلبم» یک نسخهٔ بیولوژیک برای بازگشت به آرامش باشد. آیا گریه را فقط یک واکنش عاطفی می‌بینید یا یک مکانیسم هوشمندانهٔ بدن؟

راهکار:

شاید این جمله فقط یک خواهش عاطفی نباشد. از نگاه علمی، اشک‌های احساسی پر از هورمون‌های استرس مانند کورتیزول هستند و گریه مانند یک سم‌زدایی طبیعی، تعادل شیمیایی مغز را بازمی‌گرداند. به همین دلیل بعد از یک گریهٔ عمیق، ضربان قلب آرام و حس سبکی جایگزین سنگینی می‌شود. در واقع «گریه‌کن به حال قلبم» می‌تواند درخواست بدن برای این پالایش درونی باشد، نه فقط یک استعارهٔ شاعرانه.