دلتنگی شبانه و گریه برای عشق از دست رفته:
آیا میدانستی که گریه کردن در واقع یک مکانیسم بقای تکاملی است؟ اشکهای احساسی حاوی هورمون استرس (کورتیزول) و مواد شیمیایی مرتبط با درد هستند. وقتی برای کسی گریه میکنی، مغزت دارد سموم عاطفی را دفع میکند تا بتوانی دوباره نفس بکشی. اما نکتهٔ عجیب اینجاست: همان اشکها، وقتی در تاریکی تنها ریخته میشوند، مسیرهای عصبی وابستگی را در مغز تقویت میکنند. یعنی هر بار که برایش گریه میکنی، بیشتر به خاطرش معتاد میشوی. سوال اینجاست: آیا واقعاً میخواهی آزاد شوی، یا هنوز لذت درد را دوست داری؟
راهکار:
این متن یک چرخهٔ تکراری از امید و ناامیدی را نشان میدهد. تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که گریهٔ مکرر برای یک رابطهٔ تمامشده، سیستم پاداش مغز را شبیه به اعتیاد فعال میکند. شاید وقت آن رسیده که به جای گریه برای بازگشت او، برای خودت گریه کنی و رها شدن را تمرین کنی.