گریه بی‌فایده

دل پاره‌پاره و گریه بی‌فایده؛ روایتی از درد:

وقتی می‌گرییم، اشک‌های احساسی ترکیب شیمیایی متفاوتی دارند؛ حاوی پرولاکتین، اندورفین و کورتیزول. مطالعات نشان می‌دهد حدود ۱۵ دقیقه گریه سیستم پاراسمپاتیک را فعال می‌کند و بعد از آن ضربان قلب بالا می‌رود و حالت بدتر می‌شود. پس اشک نه تخلیه است نه درمان؛ فقط سیگنالی است به مغز که زخم هنوز باز است. سؤال این است: این دل پاره‌پاره را چه چیزی قرار است بدوزد؟

راهکار:

این متنِ دل‌شکسته را می‌توان به یک «روایتِ رهایی» تبدیل کرد؛ مثلاً ادامه‌اش را طوری بنویس که در پایان، دل پاره‌پاره تصمیم می‌گیرد دیگر برای کسی که نمی‌ماند گریه نکند. زخمِ روایت‌شده، راهِ درمان را هم نشان می‌دهد.

دختری که سیگار میکشد و گریه آرامش ندارد:

جبران ناپذیری با گریه - درد از دست دادن:

از نظر علم روانشناسی، پدیده‌ای به نام 'نقصان‌گریزی' وجود داره که می‌گه انسان از دست دادن رو دو برابر سخت‌تر از بدست آوردن تجربه می‌کنه. این یعنی گریه کردن حتی نمی‌تونه یک صدم اون حس رو جبران کنه. جالبه که مغز ما برای چیزهای از دست رفته نورون‌های خاصی داره که فعال می‌شن و این حس رو غیرقابل جبران می‌کنن. سوالی که پیش میاد اینه: آیا این حس می‌تونه به رشد شخصی منجر بشه؟

راهکار:

این حس ناتوانی در جبران، در واقع قدرتی برای بخشیدن ارزش به لحظات مشترکه. شاید گریه جبران نکنه، اما یادآوری می‌کنه که چقدر اون آدم برایت ارزش داشته.