گریه بی‌اراده

دستتو دورم نگه‌دار؛ من یه شمع رو به بادم:

اشکِ احساسی فقط علامت غم نیست؛ از نظر زیستی، گریهٔ هیجانی هورمون‌های استرس مثل کورتیزول را از بدن بیرون می‌ریزد و سیستم عصبی را آرام می‌کند. شمعِ رو به باد هم شعله‌اش لرزان‌تر است، اما همان لرزش باعث می‌شود اکسیژن بیشتری بگیرد و روشن‌تر بسوزد. پس بی‌ارادیِ گریه، شاید دقیقاً مکانیسم بقای همین است. به نظرتان می‌شود گریه را یک جور «خودترمیمیِ اجباری» دانست؟

راهکار:

همین استعاره را برعکس ببین: شمعی که رو به باد می‌سوزد، دقیقاً به خاطر لرزشش نور بیشتری پخش می‌کند؛ آسیب‌پذیری‌ات هم می‌تواند به جای ضعف، نشانهٔ زنده بودن و پذیرش احساسات باشد.