رفتن تو و اشکریختن؛ دلتنگی در یک جمله:
گریهی احساسی از نظر زیستی با اشکِ تحریک فیزیکی فرق دارد؛ اشکهای عاطفی حاوی هورمونهای استرس مثل ACTH و انکفالیناند که بدن دارد آنها را دفع میکند. تحقیقات نشان داده گریه بعد از جدایی نهتنها التیام است، بلکه سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال میکند تا ضربان قلب پایین بیاید. شاید اشک، مکانیزمی تکاملی برای بازنشانی تعادل روانی بعد از فقدان است. آیا گریه را میتوان زبانی مستقل برای سوگواری دانست؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهی دیگر هم دید: اشکریختن فقط نشانهی شکست نیست؛ یعنی بدنت «پذیرش» را تمرین میکند و در حال بازسازی خودش است. اگر دوست داری ادامهاش بدهی، میتوانی یک تصویر کوتاه از بعد از طوفان اضافه کنی؛ مثلاً «و بعد... کمکم باران بند آمد.»