گریه بی علت

احساسات متناقض: نه عشق، نه نفرت، فقط اشک:

در روانشناسی به این پدیده «داغ بی‌صدا» می‌گن. وقتی پیوند عاطفی قطع می‌شه ولی ذهن هنوز الگوهای وابستگی رو پردازش می‌کنه، غده‌ی هیپوفیز هم‌زمان کورتیزول و اکسی‌توسین ترشح می‌کنه؛ همین ترکیب شیمیایی باعث گریه‌ی پارادوکسیکال می‌شه. نوروپلاستیسیته داره مدارهای قدیمی رو پاک می‌کنه. چرا انسان‌ها برای «نبودنِ یک حس» اشک می‌ریزن؟

راهکار:

این حس رو می‌شه «سوگ مبهم» نامید؛ جایی که ذهن برای چیزی که از نظر منطقی تموم شده، هنوز سوگواری می‌کنه. گریه کردن در این حالت، یک راهکار ناخودآگاه برای بازسازی شبکه‌های عصبی مرتبط با دلبستگی‌ست. دفعه بعد که چنین حسی داشتی، به خودت بگو: این اشک‌ها مال «عدم قطعیت» هستن، نه مال خود شخص.