دلتنگی برای خود؛ زخمی که هیچ کس نمیبیند:
تحقیقات نشون داده که گریهٔ ناشی از دلسوزی برای خود، برخلاف گریهٔ ناشی از اندوه بیرونی، باعث ترشح کورتیزول بیشتر و طولانیتر شدن استرس میشه. این نوع گریه در واقع یک حلقهٔ بازخورد منفیه: هرچی بیشتر گریه کنی، بیشتر حس میکنی که حق با توئه و این حس عمیقتر میشه. جالبه که همون مکانیسمی که برای تسکین درد طراحی شده، اینجا درد رو تثبیت میکنه. چرا فکر میکنیم گریهٔ برای خود، درمانه، در حالی که میتونه زخم رو عمیقتر کنه؟
راهکار:
این حس اغلب از سرکوب نیازهای عاطفی یا خودانتقادی شدید ناشی میشه. یه راهکار عملی: یه دفترچه بردار و هر روز سه تا کاری که امروز برات ارزشمند بودن رو بنویس، حتی کوچیک. این کار به مرور جای گریه رو با غرور آروم پر میکنه.