داغون شدن با اشک آسمون:
اشک احساسی و آب باران از نظر شیمیایی مسیر مشترکی ندارند؛ اشک عاطفی حاوی هورمونهای استرس مانند کورتیزول و انکفالین است که نوعی ضددرد طبیعی محسوب میشود و به همین دلیل بعد از گریه احساس سبکی میکنیم. در هواشناسی، هر قطره باران برای تشکیل شدن به یک هستهی ناخالصی مثل گرد و غبار نیاز دارد؛ یعنی آسمان هم بدون یک ناخالصی نمیتواند ببارد. شاید «داغون» شدن هم پیشنیازِ باریدنِ آدم است.
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهی «همدلی آب و اشک» بازخوانی کرد: باران و گریه هر دو آبِ اضافهی یک سیستماند که سرریز میشود؛ یکی از ابر، یکی از دل. اگر قرار باشد ادامهاش بدهی، میتوانی از قاضی و حکمش یک استعاره بسازی که آسمان را تبرئه میکند و تو را به «داغونِ رسمی» محکوم میکند.