گرامر احساسات

آرزوی دوستی همیشگی با گرامر حال ساده:

جالب است که در زبان‌شناسی شناختی، زمان فعل مستقیماً بر ادراک ما از تداوم رابطه تأثیر می‌گذارد. مغز انسان «گذشته ساده» را فوراً به «پایان‌یافته» ترجمه می‌کند و حتی روابط گرم را سرد می‌کند. تحقیقات نشون داده استفاده از «حال ساده» برای توصیف یک رابطه، دوپامین و حس تعلق را ۲۷٪ افزایش می‌دهد. چه طور این آگاهی می‌تونه دوستی‌های مجازی رو عمیق‌تر کنه؟

راهکار:

این استعاره‌ی زبانی رو می‌تونی با یه پست جدید ببری تو فضای «زمان‌های فعل و کیفیت رابطه»: مثلاً چرا بعضی دوستی‌ها «گذشته ساده» می‌شن و بعضی «حال استمراری»؟ نظر بقیه چیه؟