گیر کردن توی دل کسی

یادت نره من توی کوچه های دلت گیر افتادم:

مغز آدم‌ها برای کسانی که به‌شان وابسته می‌شوند یک «نقشه فضایی» جدا می‌سازد؛ همان سلول‌های هیپوکامپ که خیابان‌های شهر را ذخیره می‌کنند، جایگاه عاطفی افراد مهم را هم کدگذاری می‌کنند. یعنی «کوچه‌های دل» فقط استعاره نیست؛ عصب‌شناسانه واقعی است. کسی که در دل توست، در نقشه ذهنی‌ات آدرس دارد. پس کوچه‌های دلِ تو الان به نام کی ثبت شده؟

راهکار:

این استعاره را برعکس بخوان: «گیر افتادن در کوچه‌های دل» نه محدودیت، که نشانه‌ی امنیت و اعتماد است؛ آدم‌ها فقط برای کسانی که دوستشان دارند، کوچه‌های دلشان را باز می‌کنند.