صفحهی تو؛ گوشهای تا خورده در کتاب زندگی:
اثر زایگارنیک نشان میدهد ذهن روایتهای ناتمام را مثل صفحهی تا خورده نگه میدارد؛ در آزمایشها، شرکتکنندگان کارهای نیمهتمام را تا ۹۰٪ بهتر از کارهای تمامشده به یاد آوردند. به همین دلیل بعضی آدمها در حافظه بیشتر زنده میمانند: نه چون کامل بودند، چون فصلشان باز ماند. آیا گوشهی تا خورده نشانهی فراموشی است یا اصرار بر یادآوری؟
راهکار:
صفحهی تا خورده را حذف نکن؛ آن را به نشانهی یک فصل تبدیل کن. یک پاراگراف بنویس: آن آدم دقیقاً کدام بخش از داستان تو را تغییر داد؟ بعد کتاب را ببند و ببین باید همان صفحه را دوباره خواند یا فصل تازه را شروع کرد.