گوشه دنیا عاشقانه

پریشون مثل ماهی دور از دریا: شعر غمگین عاشقانه:

آیا می‌دانستید ماهی‌ها وقتی از آب خارج می‌شوند، در شوک اسمزی فرو می‌روند و آب بدن‌شان از پوست خارج می‌شود؟ این حس پریشانی شاعرانه دقیقاً بازتاب بحران هویتی است که در زیست‌شناسی به آن «ناکجاآبادی» می‌گویند؛ جایی که دیگر نه دریا هستی، نه خشکی. جالب است که اولین ماهی‌های دوزیست ۳۷۵ میلیون سال پیش همین حس را تجربه کردند و ما را به وجود آوردند. به نظر شما این ماهی دوباره به دریا برمی‌گردد یا به موجودی تازه تکامل می‌یابد؟

راهکار:

این تصویر ماهیِ دور از دریا، نماد کهن‌الگویی «تبعید از بهشت» است؛ در روانکاوی یونگ، چنین استعاره‌هایی نشان‌دهنده‌ی گسست از خویشتن پیشین و آستانه‌ی تولد هویتی تازه‌اند. شاید تو و او اکنون گوشه‌ای از دنیا، در حال ساختن دریای شخصی خودتان هستید.