دنیای من در گودی گونهات جا میشود:
لبخند تنها یک حالت چهره نیست؛ در علوم اعصاب به آن «بازخورد چهرهای» میگویند: وقتی عضلات گونه منقبض میشوند، پیامهایی به آمیگدال میرود که امنیت و پاداش را اعلام میکند و همان مسیر دوپامینیِ مرتبط با شکلات و موسیقی را فعال میسازد. نکته عجیبتر: آینهنرونهای مغز موقع دیدن لبخند، همان الگوی عصبی خندیدن را در تو شلیک میکنند؛ برای همین دنیای تو در گودی گونهاش جا میشود، چون مغزت دارد همان دنیا را میسازد.
راهکار:
این تصویر را میتوان گسترش داد: گودی گونه را یک جهان کوچک در نظر بگیر که هر لبخند، یک «مهبانگ» تازه است و تمام عشق از همان لحظه شروع میشود.