گناهکارترین عاشق

اعتراف گناهکارانه به عشق با یک بوسه:

تحقیقات عصبشناسی میگوید بوسه فقط یک حس عاطفی نیست؛ یک سیستم شیمیایی قدرتمند است: ۳۴ ماهیچه صورت فعال میشود، اکسیتوسین ترشح میشود و همان مسیر عصبی که به «ریسک» و «هیجان» واکنش نشان میدهد، با بوسه هم روشن میشود. یعنی مغز واقعاً میتواند «گناه» را با «بوسه» اشتباه بگیرد، چون هر دو از یک منطقهی پاداش و خطر عبور میکنند. پس این جمله فقط شاعرانه نیست، یک خطای عصبیِ شیرین است. چرا عاشقها همیشه دنبال «مجازاتی» میگردند که بوسیدن داشته باشد؟

راهکار:

این استعاره را میشود برعکس کرد: اگر بوسه مجازات است، پس عاشقی نوعی جنایتِ خوشفرجام است؛ حتی گناهکارترین آدم هم برندهی حکمش است.