گناه با تو ثواب است

گناه با تو ثواب است؛ شعر عاشقانه:

در عشق رمانتیک، سامانه پاداش دوپامین فعال و قضاوت اخلاقی در قشر پیش‌پیشانی موقتاً ضعیف می‌شود؛ مغز عاشق «گناه» را در قالب «پاداش» بازرمزگذاری می‌کند. آیا این همان پارادوکس اخلاق عاشقانه است یا استثنای موقت مغز؟

راهکار:

پارادوکس این بیت در جابه‌جایی «گناه» و «ثواب» توسط مرجع عشق است؛ برای عمق بیشتر می‌توان همین تضاد را به پرسشی دربارهٔ هزینهٔ اجتماعی عشق تبدیل کرد: چه کسی حق دارد ثواب را تعریف کند؟