شعر عاشقانه: چشمانت اقیانوسی بیپایان و من گمشدهای در آن:
مردمک چشم انسان میتواند در یک نگاه خیره، موجی از اکسیتوسین ترشح کند که حس غرقشدگی عمیقی ایجاد میکند – درست شبیه همان «حالت جریان» که روانشناسان توصیف میکنند: وقتی مغز چنان غرق یک محرک پیچیده مثل خط افق دریا میشود که مرز خود و دیگری محو میشود. ملوانان قدیم به این حالت «تب اقیانوس» میگفتند. نکته عجیبتر اینکه الگوی عنبیهٔ هر چشم، پیچیدهتر از اثر انگشت است؛ پس هر اقیانوس، واقعاً یکتاست. اگر چشمان معشوق اقیانوس است، آیا تو واقعاً گم شدهای یا در بینهایتی یکتا لنگر انداختهای؟
راهکار:
تصور کن چشمهایت نه یک اقیانوس انتزاعی، که آینهای با عمق بینهایت است. در این آینه آنچه گم شده، بخشی از خود توست که فقط در انعکاس مردمک دیگری پیدا میشود. این بازی پیدا و پنهان، هستهٔ تمام عشقهای عمیق است.