گمنامی و تواضع

بی‌نام و نشان باش؛ شعری درباره تواضع از یاسر قنبرلو:

در روان‌شناسی، «مجوز اخلاقی» پدیده‌ای است که در آن ثبت ذهنیِ کار خوب، ناخودآگاه به ما اجازه رفتار بد می‌دهد. ندانستن اندازه خوبی، این مکانیزم را خنثی می‌کند. از منظر شناختی نیز خودارزیابی مداوم بخشی از پهنای باند ذهن را مصرف می‌کند؛ حذف آن می‌تواند حضور و توجه را آزادتر کند. آیا ندانستن خوبی خود، آن را پایدارتر می‌کند؟

راهکار:

این شعر را می‌توان یک تمرین شناختی دید: هر بار کار نیکی انجام دادی، آن را عمداً از حافظه‌ات پاک کن و ببین آیا کیفیت آرامش یا انگیزه‌ات تغییر می‌کند یا نه.