فرار از خود و گم شدن در تاریکی:
در روان‌شناسی، «خودبیگانگی» با فعالیت بیش‌ازحد شبکه پیش‌فرض مغز مرتبط است؛ همان شبکه‌ای که در سکوت و تاریکی، خاطرات و ترس‌ها را به هم می‌بافد. مطالعات نشان می‌دهد تاریکی ترشح ملاتونین را بالا می‌برد و پردازش هیجانی را تغییر می‌دهد. پارادوکس: فرار از خود، خودآگاهی را موقتاً کم می‌کند اما شبکه پیش‌فرض را فعال‌تر می‌کند. آیا تاریکی پناه است یا آینه؟
راهکار:
تاریکی در این متن بیشتر شبیه یک اتاق است تا چاله؛ جایی که صداها خفه می‌شوند تا شاید خودِ خسته فرصت نفس کشیدن پیدا کند. آن «خود»ی که از او فرار می‌کنی، دشمن نیست؛ مجموعه‌ای از خواسته‌های سرکوب‌شده و ترس‌های قدیمی است. به‌جای گم شدن، می‌توان فقط چند لحظه در همان تاریکی ایستاد و از این خود پرسید: «اگر قرار بود یک قدم کوچک برداری، آن قدم چه بود؟»