ما گمشدگانیم، مجنون حسینیم:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که «همآمیزی هویتی» با یک شخصیت مقدس یا اسطورهای، همان نواحی مغزی را فعال میکند که در بازنمایی خود فرد نقش دارند. یعنی «گم شدن در دنیا» نوعی بازتعریف هویت از طریق ادغام با یک کهنالگو است – پدیدهای که در مطالعات روانشناسیِ فداکاری و تعلق دیده شده. آیا این نوع گمشدن، در واقع دقیقترین راهِ پیدا کردن خود نیست؟
راهکار:
این حس گمشدگی در دل عشقی مقدس، یادآور نظریهٔ «همآمیزی هویتی» است: وقتی هویت فردی در یک نماد جمعی ذوب میشود، احساس معنا و قدرت مضاعف میآید. شاید بتوان این مصرع را بسط داد به این پرسش: «اگر گم شدن در دنیا هنر است، پیدا شدن در کجا اتفاق میافتد؟»