گم شدن در وجود دیگری؛ هشداری برای خودشناسی:
بر اساس مدل خودگسترشدهی (Self-Expansion) در روانشناسی، عشق سیستم خود را بازتعریف میکند و دیگری را درون مفهوم «من» ادغام میکند. اما پژوهشها نشان میدهند که کاهش فعالیت شبکه حالت پیشفرض مغز (DMN) در شیفتگی عاطفی، افکار خودمرجع را خاموش میکند؛ یعنی بهطور موقت خودت را گم میکنی، نه برای همیشه. آیا این خاموشی موقت، پنجرهای به خودآگاهی متفاوت است؟
راهکار:
غرق شدن در دیگری گاهی آینهای تمامقد از خودت میسازد؛ چون آنچه در او تحسین میکنی یا از آن فراری هستی، اغلب بخشی سرکوبشده از وجود خودت است. پس این گمشدگی موقت، اگر با تأمل همراه شود، سفری پنهان به ژرفای ناشناختههای درونت است. از خودت نپرس «چه چیزی از من نمانده؟»، بپرس «چه بخش تازهای از من در این آیینه زنده شده؟»