گم کردن خدا در نعمت

شمس تبریزی؛ یافتن خدا در گناه و گم کردن او در نعمت:

در روان‌شناسی وجودی، «وضعیت‌های مرزی» دقیقاً همان لحظه‌هایی هستند که آدمی در مواجهه با خطا و گناه، لایه‌های دفاعی را کنار می‌زند و با حقیقت خود روبه‌رو می‌شود. یاسپرس معتقد بود معنا معمولاً در لبه‌ی پرتگاه خود را نشان می‌دهد، نه در وسط آسایش. در سنت عرفانی نیز «خطیئه» به تیرِ خطا زدن تشبیه شده است؛ گاهی همان تیرِ خطا، پرده‌ی غفلت را می‌درد و راه را روشن می‌کند.

راهکار:

این جمله را با یک مثال روزمره باز کنیم: لحظه‌ی شکست یا خطا، همان جایی است که صدای درونی صادقانه‌تر می‌شود؛ اگر کسی در اوج موفقیت احساس پوچی می‌کند، می‌تواند به جای قضاوت، آن پوچی را آینه‌ی بازنگری بداند.