گم کردن بخشی از وجود

نهم اسفند ۱۴۰۴؛ حسی که از وجودمان گم شد:

مغز ما خاطرات جمعی تلخ را مثل یک فایل واحد ذخیره نمی‌کند، بلکه در شبکه‌ای از نورون‌های آینه‌ای پخش می‌کند که مسئول هم‌دلی‌اند. برای همین است که پس از یک شوک ملی، همه حس می‌کنند «بخشی از وجودشان» جا مانده؛ در واقع مغز دارد مرز میان «من» و «ما» را محو می‌کند تا از فروپاشی روانی جلوگیری کند. این خلا، یک زخم مشترک است، نه یک فقدان شخصی.

راهکار:

این حس که همه با هم تکه‌ای از خود را جا گذاشته‌اید، نشانه‌ی شکاف در هویت فردی نیست؛ بلکه سلول‌های خیالی یک «بدن اجتماعی» تازه شکل می‌گیرد. روان‌درمانگران بین‌نسلی می‌گویند سوگ جمعی، وقتی روایت نشود، به میراثی خاموش تبدیل می‌شود. شما با این جمله اولین قدم روایت را برداشته‌اید. قدم بعدی می‌تواند ثبت یک خاطره‌ی حسی ساده از آن روز برای چرخه‌ی آیندگان باشد.