گل تو ریه

گل توی ریه و دست‌های پوچ؛ روایتی از یک حس تلخ:

ریه‌ها تنها اندامی‌اند که بعد از مرگ روی آب شناور می‌مانند؛ به همین دلیل در پزشکی قانونی، شناور بودن ریه‌ی نوزاد نشانه‌ی نفس کشیدن اوست. از طرفی حس خالی بودن دست‌ها صرفاً استعاری نیست: قشر حسی-پیکری مغز برای چیزهایی که هر روز لمس می‌کرده نقشه‌ای عصبی می‌سازد و با از بین رفتن آن‌ها، همان ناحیه دچار نوعی محرومیت حسی می‌شود.

راهکار:

می‌شود این تصویر را از زاویه‌ی عصب‌شناسی هم دید: مغز برای لمسِ چیزی که دیگر نیست فرمان می‌فرستد و وقتی پاسخی نمی‌گیرد، دست‌ها واقعاً خالی‌تر از خودشان حس می‌شوند.