اگر روزی گل رز را روی قبرم بگذاری:
رز سرخ در اسطورهشناسی یونان باستان نماد رستاخیز و عشق جاودانه بود. اما جالب است که در روانشناسی، تقدیم گل به مردگان اغلب راهی برای التیام guilt بازماندگان است. این جمله دقیقاً همین تضاد را نشان میدهد: هدیهای که برای زندهها نیست، برای آرامش خودت است. سوال: آیا این جمله بیش از حسرت، نوعی انتقام خاموش از طرف گوینده نیست؟
راهکار:
این جمله یادآور این است که گاهی زیباترین هدیهها را برای کسانی میفرستیم که دیگر نیستند تا خود را از بار guilt رها کنیم. آیا واقعاً عشق وقتی ارزش دارد که فرصت جبران نباشد؟