غزل حافظ

گفت در چشمان من غرق تماشایی چقدر
گفتم آری خود نمیدانی که زیبایی چقدر
در میان دوستداران تا غریبم دید گفت
دور گرد آشنا دور و بر مایی چقدر
ای دل عاشق که پای انتظارش سوختی
هیچکس در انتظارت نیست تنهایی چقدر
عاشقی از داغ غیرت مُرد و خونش نوشت
دل نمیبندی ولی محبوب دلهایی چقدر
در آتش دوری میسوزم ای روز وصال
بیش از این طاقت ندارم دیر می آیی چقدر ️

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی
کی بود؟کجا رفت؟چرا بود و چرا نیست..️

ای ساربان آهسته ران کارام جانم می رود
وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود
محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم می رود️

ای در دل من، میل و تمنا، همه ی تو!
وندر سر من، مایه سودا، همه ی تو!
هر چند به روزگار در می‌نگرم
امروز همه تویی و فردا همه تو :)️

خبرت هست که دلتنگ نگاهت شده‌ام
بی‌قرار تو و چشمان خمارت شده‌ام ؟
خبرت هست دلم مست حضور تو شده
عاشق و شیفته‌ی زنگ صدایت شده‌ام ؟
خبرت هست که باران بهارم شده‌ای ؟
چون پرستوی مهاجر نگرانت شده‌ام
خط به خط زنده گی‌ام پر شده از بودن تو
خبرت نیست و شادم که فدایت شده‌ام ؛🫧
️

میگه که:
اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل داند و بس ️

مکن از خواب بیدارم خدایا
که دارم خلوتی خوش با خیالش.

👤حافظ
.
‌
‌️

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من دل من داند و من دانم و دل داند و من.. خاک من گل شود و گل شکفد از گل من..تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من🖤️

گفتم: غم تو دارم، گفتا غمت سر آید
گفتم:ک ماه من شو، گفتا اگر بر آید
گفتم:زه مهرورزان رســـم وفا بیاموز
گفتا:ز خوبــرویان این کار کـمتر آید
گفتم: که بر خــیالت راه نــظر ببندم
گفتا: که شب‌رو است او،ز راه دگر آید
گفتم: ک بـوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا:اگر بـدانی هم اوت رهــبر آیــد
گفتم:خوشا هوایی کز باد صـبح خیزد
گفت:خنک نسیمی کز کوی دلــبر آید
گفتم: نوش لـعلـت مارا ب ارزو کشت
گفتا: تو بندگی کن، کو بنده پــرور آید️

امشب ز غمت میان خون خواهم خفت//
وز بستر عافیت برون خواهم خفت//
باور نکنی خیال خود را بفرست//
تا در نگرد که بی‌تو چون خواهم خفت
حافظ️

آن کس که تو را دارد، از عیش چه کم دارد؟
وان کس که تو را بیند، ای ماه چه غم دارد؛؟🫧
️