شعر عاشقانه عید؛ یاری که رمید آمد:
در روانشناسی رابطه، الگوی «خشم نمایشی + آشتی شیرین» دقیقاً چرخه‌ی فعال‌سازی متناوب دوپامین است؛ محرومیت کوتاه، گیرنده‌های لذت را حس‌تر می‌کند و بازگشت معشوق ترشح دوپامین را چند برابر افزایش می‌دهد. به همین دلیل وصال پس از قهر، شیرین‌تر از حضور دائمی ادراک می‌شود. مغز این چرخه را ثبت می‌کند و در شعر فارسی «عیدِ وصال» استعاره از اوج این پاداش عصبی است.
راهکار:
این بیت فقط نوید بازگشت نیست؛ در روانشناسی رابطه، «قهر نمایشی و آشتی شیرین» چرخه‌ای دوپامینی می‌سازد که وصال پس از دوری را شیرین‌تر ادراک می‌کند. برای همین «عید» در ادبیات فارسی فقط یک مناسبت نیست؛ اوج همان پاداش عصبیِ بازگشت است.