غزل عاشقانه فارسی

ای که همه نگاه من خورده گره به روی تو
تا نرود نفس زِ تن پا نکشم ز کوی تو
گرچه به شعله میکشی قلب مرا به عشوه ات
بر دو جهان نمیدهم یک سر تار موی تو️

گر ز چشمانت بگويم شعر بی‌پايان شود
گر ز موهايت بگويم رازِ شب عنوان شود
گر بگويم از جمالت، ماه رسوا می‌شود ؛
می‌رود تا پشت ابری در خفا پنهان شود.. :)️

من از دلبستگی‌ های تو با آیینه دانستم
که بر دیدار طاقت‌ سوز خود عاشق‌ تر از مایی
رهی معیری️