تیکه عاشقانه: غذای مورد علاقم داری این تکستو میخونه:
میل شدید به غذای محبوب و عشق رمانتیک هر دو در هسته اکومبنس مغز فعال میشوند؛ به همین دلیل استعاره «غذا» برای معشوق از نظر عصبی دروغ نیست. در روانشناسی به این جابهجایی لذت، «انتقال محرک» میگویند؛ یعنی گرسنگی و دلتنگی میتوانند هممدار شوند. اگر این جمله جواب بگیرد، عملاً شرطیسازی کلاسیک پاولفی را اجرا کردهاید. حالا کدام اول میرسد: غذا یا جواب؟
راهکار:
این جمله فقط شوخی نیست، یک جابهجایی عصبی بین دو پاداش است: گرسنگی و میل عاشقانه. در روانشناسی، «غذای مورد علاقم» اینجا استعارهای امن برای گفتن «دلم برایت تنگ شده» است؛ چون ابراز مستقیم ریسک دارد. این نوع کنایه در فارسی معمولاً جواب میگیرد، چون هم لذت فیزیکی و هم صمیمیت را همزمان فعال میکند.