غصه نداشتن تو؛ دلتنگی برای کسی که نیست:
پژوهش‌های fMRI نشان می‌دهند طرد عاطفی همان مناطق درد فیزیکی (قشر کمربندی قدامی و اینسولا) را فعال می‌کند؛ عشق رمانتیک هم شبکه پاداش دوپامین را مثل اعتیاد روشن نگه می‌دارد. پس غصهٔ نداشتن تو فقط شاعرانه نیست؛ ترکیبی از درد جسمانی‌گونه و کرختی مدار پاداش است. مغز با خلأ عشق مثل ترک اعتیاد رفتار می‌کند. کدام سخت‌تر است: درد یا وسوسه؟
راهکار:
آنچه آخر شب می‌خوری، غصهٔ «تو» نیست؛ غصهٔ نسخه‌ای از توست که ذهنت برای پر کردن خلأ ساخته. ذهن جای آدم غایب را با خیالی می‌چسباند که هر شب واقعی‌تر می‌شود؛ همین خیال است که رد کردن همه را آسان‌تر از روبه‌رو شدن با خلأ می‌کند.